Mirthe’s tijd als au pair in Australië!

Deel van het gezin

Bijzondere momenten

Ik wist al snel dat ik heel graag een jong kindje wilde die overdag thuis zou zijn en nog echt de wereld aan het ontdekken was. Voor mij was Grace haar jonge leeftijd dus perfect. Ik heb tijdens mijn 6 maanden echt hele bijzondere mijlpalen mogen meemaken. Toen ik in oktober aan kwam was ze nog een baby en toen ik in mei vertrok was ze gewoon een klein meisje.

Toen ik in oktober aankwam, was ze net begonnen met zichzelf optrekken aan de tafel en de bank. In november kon ze langzaam een paar seconden losstaan en aan de hand een paar stapjes zetten. In december heb ik haar eerste losse stapjes mogen meemaken, al snel daarna klom ze ook de trap op en tegen het einde was ze bijna aan het rennen.

Ik had online veel video’s gezien van baby’s die via gebarentaal konden communiceren voordat ze duidelijk konden praten en wist dat ik dit graag met Grace wilde proberen. Mijn gastmoeder vond dit alleen maar leuk en deed graag met mij mee. Zo kon Grace na een paar weken aangeven wanneer ze meer (eten) wilde en ook wanneer ze klaar was. Dit maakte het communiceren makkelijker en hierdoor kon ik haar al snel wat ‘keuzes’ geven.

Dankbaarheid

Ik ben ontzettend dankbaar en trots op de groei die ik heb gezien in het dagelijks leven. Eerst bepaalde ik bijvoorbeeld waar we in de speeltuin gingen spelen, ik tilde haar van de schommel naar de glijbaan maar langzaamaan, toen Grace zelf kon lopen, liep ze gewoon naar de activiteit die ze het leukst vond. Ik liep heerlijk achter haar aan en zorgde vooral dat ze altijd veilig was. Door de gebarentaal kon ze ook aangeven als ze klaar was met iets en door wilde gaan naar iets anders.

Grace en ik hebben heel veel koffiedates gedaan samen. We wezen dan naar de verschillende hondjes (‘puppy’ kon ze zeggen namelijk) en later ook naar de auto’s en de verschillende kleuren. Ze werd steeds spraakzamer en er kwamen meer ‘woorden’. Ik heb met veel ‘trial en error’ Grace haar taaltje leren spreken.

Persoonlijke groei

Terwijl Grace de wereld om haar heen aan het ontdekken was, heb ik met haar mee ontdekt. Juist omdat ik volledig aandacht had voor Grace en haar ontwikkeling, stond ik zelf ook bij veel meer ‘simpele’ dingen stil en ging het leven even een versnelling omlaag.

Boodschappen uitruimen deden we samen en werd zo een leermomentje; oefenen met woorden van de verschillende producten en motorieke vaardigheden door het aangeven van de boodschappen. Als ik met Grace was ging alles op een rustiger tempo. Een rondje door het park was niet alleen even snel naar de speeltuin lopen, spelen en weer naar huis. Maar rustig lopen, kijken naar de verschillende bloemetjes, blaadjes en dieren die we onderweg tegen kwamen. Hierdoor had ik zelf ook veel meer rust in mijn dagen wat ik na mijn avontuur nog steeds wil proberen vast te houden.

Het was af en toe erg lastig om Grace haar taaltje uit te vinden, ze probeerde heel erg iets te zeggen en ik probeerde heel hard uit te vinden wat dat was. Met veel geduld, herhaling en alles wat in me opkwam opnoemen/laten zien totdat ik gevonden had wat ze bedoelde kwamen we er wel. Maar hier was af en toe wel wat frustratie vanuit Grace als ik haar niet begreep.

Op dit soort momenten was het soms erg lastig dat ze niet gewoon kon vertellen wat ze dacht /nodig had maar dat dat echt zoeken was en blijven proberen. Het deed mijn hart toch een beetje pijn als ik zag dat ze zo verdrietig was maar gewoon niet kon vinden wat het was dat haar verdrietig maakte. Deze momenten, die gelukkig niet vaak voorkwamen, hebben me geleerd hoe rustig te blijven in een stressvolle situatie en rustig te blijven denken als er veel prikkels van buiten af komen.