Sophie in Zambia: “Zoveel meer dan vrijwilligerswerk!”

Meer over mij!

Een nieuw leven op 9000 km afstand

De voorbereidingen gingen eigenlijk verrassend soepel. Ik vertrok vrij snel nadat ik contact had gehad, maar alsnog wist ik goed wat er van mij verwacht werd. Vaccinaties: check! Handboek doornemen: check! Checklist afwerken: check! Grappig genoeg vond mijn omgeving het spannender dan ikzelf. Vooral mijn ouders moesten even wennen aan het idee dat hun dochter helemaal naar Zambia ging. Maar ik had er vooral heel veel zin in.

Mijn eerste week in Zambia

Ik ga eerlijk zijn: de eerste week was best pittig. Het was de eerste keer dat ik zo lang zonder mijn familie en vrienden was en ja… de traantjes waren er.

Toen ik aankwam in het vrijwilligershuis ‘Sunbird’, stonden er al meerdere meiden op mij te wachten. Ze hadden gehoord dat er een nieuw meisje kwam en stelden me meteen gerust. Iedereen zei hetzelfde: “De eerste week is wennen, maar daarna begint het mooiste avontuur.” En ze hadden gelijk!

The Christiaan Will School

Elke dag begon vroeg: samen ontbijten, klaarmaken en dan met onze vaste taxi naar de school. Ik gaf les in Grade 1, waar de kinderen elke ochtend rennend op me af kwamen om me te begroeten. Een betere start van je dag kun je je eigenlijk niet voorstellen.

In het begin hielp ik de juf waar nodig, maar al snel kreeg ik de kans om zelf lessen voor te bereiden. Als je initiatief toont, is er echt veel mogelijk. Zo heb ik bijvoorbeeld een les schminken, kleuren en tellen gecombineerd. De kinderen vonden dit super leuk en leerzaam tegelijk. Ook vierden we Independence Day en graduation op school. Het was bijzonder om te zien hoe gastvrij iedereen is, want op deze feestdagen ging je eigenlijk nooit naar huis zonder dat je iets had gegeten of gedronken wat van een ander kwam.

Meer dan alleen vrijwilligerswerk

Het vrijwilligerswerk is zoveel meer dan alleen helpen op een school. Er komt zoveel meer bij kijken. Je maakt de mooiste vriendschappen en gek genoeg maakt leeftijd daarin helemaal niets uit. Ook heb ik wel duizend avonturen meegemaakt die allemaal stuk voor stuk zo bijzonder zijn. Ik bouwde al snel een hechte band op met een paar meiden uit het huis waar ik woonde. We deelden allemaal hetzelfde gevoel: we wilden meer doen dan alleen ons vrijwilligerswerk. Daarom besloten we geld in te zamelen. Met dat geld hebben we voor onze school een vloer kunnen leggen, muren geschilderd en tafels en stoelen laten maken. De dankbaarheid van de directeur ga ik echt nooit meer vergeten.

Ook werden we een keer uitgenodigd bij leerlingen thuis. Dat moment opende echt mijn ogen. Op school lijkt iedereen gelijk door de uniformen, maar zodra je bij mensen thuis komt, zie je hoeveel armoede er is en hoe groot de verschillen eigenlijk echt zijn.  Samen met mijn vriendinnen en onze vaste taxichauffeur wilden we nog meer doen, al was het maar iets kleins. We zamelden opnieuw geld in en maakten voedselpakketten voor zo’n 200 gezinnen. Onze taxichauffeur bracht ons naar een van de armste wijken in Livingstone om de pakketten uit te delen. Dat was zonder twijfel het meest indrukwekkende moment van mijn reis. Na weken voorbereiden stonden we daar met zoveel dankbare mensen om ons heen.

Gelukkig was er naast het vrijwilligerswerk ook tijd om het land te ontdekken en je hoofd leeg te maken van alle indrukwekkende dingen die je doordeweeks mee maakte. Van samen door de stad lopen, spelen op straat met de kinderen tot aan grotere avonturen. Zo ben ik gaan wildwater raften, paardrijden, een dag naar Zimbabwe geweest en op safari gegaan. Maar het meest spannende moment? Dat was zonder twijfel de bungeejump van de brug tussen Zambia en Zimbabwe. Doodeng, maar ook iets wat ik nooit meer zal vergeten.

Hoe deze reis mij heeft veranderd

Deze ervaring heeft mij meer geleerd dan dat ik ooit van tevoren had kunnen bedenken. Ik heb geleerd om dingen niet meer als vanzelfsprekend te zien. Waar we thuis vaak bezig zijn met kleine dingen, besefte ik in Zambia hoe weinig je eigenlijk nodig hebt om gelukkig te zijn.

Ook heb ik mezelf echt beter leren kennen. Ik ben zelfstandiger geworden, heb geleerd om uit mijn comfortzone te stappen en me aan te passen aan een compleet andere omgeving. Maar misschien wel het belangrijkste: ik heb geleerd hoe waardevol het is om iets voor een ander te kunnen betekenen, hoe klein dat soms ook lijkt.

Terugkijken op mijn avontuur

Als ik nu terugkijk op deze twee maanden in Livingstone, voelt het bijna onwerkelijk hoeveel ik heb meegemaakt. Van de eerste spannende week met heimwee tot het moment dat het na twee maanden, echt als mijn tweede huis voelde. Het was niet altijd makkelijk, maar juist dat maakte het zo bijzonder. De mensen die ik heb ontmoet, de kinderen op school en alles wat ik heb mogen doen, dat neem ik voor altijd met me mee.

Dit avontuur heeft mij veranderd en ik weet zeker dat ik hier nog vaak op terug zal kijken. Eén ding is zeker: dit was niet mijn laatste keer Afrika. Als je twijfelt aan dit avontuur kan ik maar een ding zeggen hier krijg je nooit spijt van!