Deel 2: Pip’s onvergetelijke vrijwilligersreis naar Tanzania!

Meer dan vrijwilligerswerk

Naast mijn werk in het ziekenhuis maakte ik ook kennis met het dagelijkse leven in Tanzania. Zo volgde ik Afrikaanse danslessen, ging ik naar filmavonden met locals en vrijwilligers, dansde ik op de salsa avonden, ging ik winekelen, voerden we apen in de tuin van ons huis en bracht veel tijd door met de geweldige mensen om mij heen.

Een tweede thuis

Onze huismoeder Sia, kokkin Prisca en alle andere mensen die ik mocht ontmoeten zorgden ervoor dat Tanzania voelde als een tweede thuis. Ik heb onderanderen door hun mij erg veilig gevoeld in Tanzania. Er zijn een paar regeltjes waar je je aan moet houden voor je eigen veiligheid en als je dit doet, is het een perfecte en toegankelijke stad om alleen naar toe te gaan.

Op safari tussen zebra’s en giraffen

Één van de hoogtepunten van mijn reis was zonder twijfel de safari. Mijn eerste safari deed ik zelfs te paard. Twee uur lang reed ik door de natuur terwijl zebra’s, gnoes en gazellen vrij om mij heen liepen. Het voelde alsof ik midden in een documentaire terecht was gekomen.

Later bezocht ik ook de wereldberoemde Ngorongoro-krater. Een wereldwonder. Daar zag ik olifanten, leeuwen, nijlpaarden, flamingo’s, zebra’s en struisvogels in hun natuurlijke omgeving. Een ervaring die ik iedereen zou aanraden.

Een bezoek aan het weeshuis

Één van de meest emotionele dagen van mijn reis was het bezoek aan een lokaal weeshuis. Normaal wonen hier 47 kinderen. Dat zijn kinderen die hun ouders verloren zijn, verstoten zijn of afkomstig zijn uit moeilijke thuissituaties.

Op elke hoek van de een straat zit wel een weeshuis. Het was confronterend om te zien hoe weinig ze hebben. Maar tegelijkertijd was het bijzonder om te ervaren hoeveel vreugde een klein gebaar kan brengen. Met nogmaals donaties kon ik speelgoed, geld voor eten en andere benodigdheden geven. De glimlach van die kinderen maakte diepe indruk op mij.

Wat Tanzania mij heeft geleerd

Deze reis ging uiteindelijk over veel meer dan vrijwilligerswerk. Tanzania heeft mij geleerd hoe dankbaar ik mag zijn voor dingen die thuis vanzelfsprekend lijken.

Voor goede gezondheidszorg.

Voor onderwijs.

Voor familie.

Voor veiligheid.

Maar ook hoe belangrijk menselijk contact is.

Ondanks taalverschillen, culturele verschillen en totaal verschillende achtergronden voelde ik me overal welkom. Ik heb gezien hoe mensen met weinig middelen ontzettend gelukkig kunnen zijn en hoe veerkrachtig mensen kunnen zijn wanneer het leven moeilijk wordt.